Quam ob rem cave Catoni anteponas ne istum quidem ipsum, quem Apollo,\n ut ais, sapientissimum iudicavit; huius enim facta, illius dicta \nlaudantur. De me autem, ut iam cum utroque vestrum loquar, sic habetote.<\/p>\n\n\n\n
Ut enim benefici liberalesque sumus, non ut exigamus gratiam (neque \nenim beneficium faeneramur sed natura propensi ad liberalitatem sumus), \nsic amicitiam non spe mercedis adducti sed quod omnis eius fructus in \nipso amore inest, expetendam putamus.<\/p>\n\n\n\n
Tantum autem cuique tribuendum, primum quantum ipse efficere possis, \ndeinde etiam quantum ille quem diligas atque adiuves, sustinere. Non \nenim neque tu possis, quamvis excellas, omnes tuos ad honores \namplissimos perducere, ut Scipio P. Rupilium potuit consulem efficere, \nfratrem eius L. non potuit. Quod si etiam possis quidvis deferre ad \nalterum, videndum est tamen, quid ille possit sustinere.<\/p>\n\n\n\n
Quam ob rem id primum videamus, si placet, quatenus amor in amicitia \nprogredi debeat. Numne, si Coriolanus habuit amicos, ferre contra \npatriam arma illi cum Coriolano debuerunt? num Vecellinum amici regnum \nadpetentem, num Maelium debuerunt iuvare?<\/p>\n\n\n\n
Cum saepe multa, tum memini domi in hemicyclio sedentem, ut solebat, \ncum et ego essem una et pauci admodum familiares, in eum sermonem illum \nincidere qui tum forte multis erat in ore. Meministi enim profecto, \nAttice, et eo magis, quod P. Sulpicio utebare multum, cum is tribunus \nplebis capitali odio a Q. Pompeio, qui tum erat consul, dissideret, \nquocum coniunctissime et amantissime vixerat, quanta esset hominum vel \nadmiratio vel querella.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"